6533b824fe1ef96bd1280d39

RESEARCH PRODUCT

Siostry elżbietanki w Festung Breslau

subject

description

Stolica biskupstwa wrocławskiego odegrała istotną rolę w funkcjonowaniu Zgromadzenia Szarych Sióstr św. Elżbiety. Przed 1945 r. mieściły się tam władze zarządu generalnego, nowicjat, a pomoc chorym, ubogim, dzieciom i starcom niosło dziewięć placówek wspólnoty. Wraz ze zbliżaniem się Armii Czerwonej do Wrocławia, podobnie jak w innych klasztorach, wrocławskie elżbietanki stały przed dylematem, czy ewakuować się z zagrożonych terenów, czy pozostać z tymi, którzy z różnych względów nie mogli uciekać. Zgodnie z charyzmatem nadanym zgromadzeniu przez Marię Merkert wiele elżbietanek pozostało w celu niesienia pomocy starcom, chorym, matkom małych dzieci. Angażowały się do pracy w lazaretach zamienionego w twierdzę miasta. Podobnie jak reszta cywilnej ludności Wrocławia, były narażone zarówno na skutki nalotów i ostrzału artyleryjskiego prowadzonych przez wojska radzieckie, jak i na implikacje działań obronnych strony niemieckiej, na które składały się m.in. wypalenia całych parceli miasta. W konsekwencji w gruzach legły kolejne klasztory elżbietańskie, także ówczesny Dom Generalny przy ul. św. Józefa. Po kapitulacji twierdzy (6 maja) kolejnym źródłem zagrożenia byli radzieccy żołnierze. W przeciwieństwie do innych sióstr przebywających wówczas na Śląsku, elżbietankom wrocławskim udało się uniknąć morderstw i masowych gwałtów.