6533b827fe1ef96bd1285aa6

RESEARCH PRODUCT

Тема старости в романе Гайто Газданова „Ночные дороги”

subject

description

A theme of old age in the novel Night Roads  by Gaito Gazdanov In his literary works, Gaito Gazdanov — arepresentative of ayounger generation of the first wave of Russian emigre writers — has made frequent references to the theme of old age. Very often he analyzed the old age in the context of the meaning of life and death. His novel “Night Roads” is essential in this respect as the theme of old age and the attitude thereto is presented against the backdrop of the experiences of an owner of acafe, aprostitute Raldi and an elderly cab driver. The protagonists possess specific individual traits precisely described by the narrator. The theme of old age provides, first and foremost, an opportunity to discuss the meaning of life and death, to present the dichotomy between limitations, senselessness of human existence, on the one hand, and experiencing the beauty of nature, music etc., on the other. This provides an opportunity to recollect the past, notably the young age. This resembles ahymn to life. The story starts with adescription of alife of an elderly woman on awheelchair and finishes with adescription of anewborn infant: this way the young new life supersedes the old, and life goes on as before.Temat starości w powieści Gajto Gazdanowa Nocne drogiDo tematu starości niejednokrotnie zwracal sie w swojej tworczości przedstawiciel mlodszego pokolenia pierwszej fali emigracji rosyjskiej, Gajto Gazdanow, najcześciej rozpatrując starośc w kontekście sensu zycia i śmierci. Wazna w tym zakresie jest powieśc Nocne drogi, w ktorej temat starości i stosunek do niej zostaly zrealizowane glownie w historii wlaścicielki kawiarni, historii prostytutki Raldi, staruszka-kierowcy itd. Wszyscy bohaterowie mają cechy indywidualne, precyzyjnie uchwycone i wyrazone przez narratora.Temat starości dla Gazdanowa to przede wszystkim mozliwośc rozwazania o sensie zycia i śmierci, pokazania kontrastu pomiedzy ograniczonością, bezsensem istnienia i przezywaniem w tym zyciu piekna przyrody, muzyki, mozliwośc powrotu we wspomnieniach do minionej epoki, do mlodości. Jest to swego rodzaju hymn zycia. Powieśc zaczyna sie od opisu staruszki na wozku inwalidzkim, znajdującej sie na granicy zycia i śmierci, a konczy narodzinami dziecka: starośc stare ustepuje miejsce mlodemu nowemu, a zycie trwa dalej.