6533b82ffe1ef96bd1295eba

RESEARCH PRODUCT

Pamięć w poemacie Tomasza Różyckiego "Dwanaście stacji"

subject

description

Pamięć w poemacie Dwanaście stacji Tomasza Różyckiego pełni nie tylko funkcję nośnika przeszłości. Jest również kreatorem niezwykłej podróży, którą odbywa główny bohater – nazwany przez narratora Wnukiem. Poprzez wspomnienia przenosi się on do czasów dzieciństwa, kiedy centrum jego świata stanowiła niewielka kamienica babci. Po latach przypomina sobie zdarzenia z nią związane – zapomniane przedmioty, niekończące się zabawy, smaki, zapachy, obrazy tamtych lat. Szuka tej przeszłości i na nowo ją interpretuje. Jego wyprawie towarzyszy rodzina, która jest zarówno inspiratorem, jak i motywatorem. Wnuk dzieli pamięć z innymi. Członkowie rodziny razem budują pewien dyskurs zawarty w poemacie. W pracy podjęto próbę analizy występujących w tekście reprezentacji pamięci. Wyróżniono je ze względu na pamięć jednostkową, grupową i kulturową. Pierwsza dotyczy doznań Wnuka – jego własnych wspomnień, które często przywołuje bodziec (wzrokowy, słuchowy, dźwiękowy, zapachowy). Wspomnienia te odnoszą się do czasów, gdy jeszcze był dzieckiem. Pamięć zbiorowa w tekście najczęściej reprezentowana jest przez pamięć rodzinną. Historia jednego krewnego znana jest większości rodziny, dzięki czemu Wnuk funkcjonuje nadal w ich społeczności. W poemacie można także odnaleźć pamięć narodową (nie tylko polską) oraz kulturową.