showing 3 related works from this author
Kreacyjna zabawa z konwencją w "Listach" Michala Šandy do/i Karla Havlíčka Borovskiego
2020
Przedmiotem analizy jest niewielka książka zatytułowana Dopisy / Listy (2009) współczesnego pisarza Michala Šandy (1965), w której autor nawiązuje korespondencyjny dialog z Karlem Havlíčkiem Borovskim (1821–1856). Kreatywnie wykorzystuje w tym celu autentyczne listy, jakie czeski publicysta wysyłał z Brixen do brata Františka i splata je z półroczną relacją ze swojego życia opisywaną w konwencji realizmu magicznego. Dzięki wykorzystaniu motywu gry w scrabble oraz sięgnięciu po zasadę „ponownego napisania”, Šanda tworzy wielowarstwowy system odniesień, w którym znajdzie się m. in. miejsce dla Ernesta Hemingwaya. Ten swoisty dwugłos, zachowujący formalnie konwencję dyskursu epistolograficzneg…
Obraz schyłku epoki w powieści Ladislava Fuksa „Vévodkyně a kuchařka”
2017
Portrait of the end of an epoch in Ladislav Fuks’ novel Vevodkyně a kuchařka The subject of the article entitled ‘‘Portrait of the end of an epoch in Ladislav Fuks’ novel Vevodkyně a kuchařka” is the reflection on the last work of the novelist published in 1983. Apart from old age, which is the conference key matter and is considered mainly on the level of literary character in this case such strategy may be related to arepresentative of an aristocracy prince Leuchtenberg-Aulendorf, the author dedicates majority of attention to metaphorical understanding of this issue. For old age can refer to the decline of the ‘long’ 19th century, and the argumentation for such biological consideration of…
»…vzpomínám na něho ustavičně a přeji mu, aby se mu tatínek brzo vrátil«. O (terapeutycznej) roli pamięci w korespondencji więziennej Jana Zahradníčka
2020
Przedmiotem analizy są listy czeskiego poety Jana Zahradníčka wysyłane z komunistycznego więzienia do żony Marii w latach 1951–1960. Wybór to zapis zarówno życiowej traumy wynikającej z długo letniej izolacji oraz tragedii rodzinnej (śmierć dwóch córek), a jednocześnie świadectwo tego, że dzięki terapeutycznej roli pamięci autor przetrwał ów trudny czas. Punktem wyjścia są m. in. rozważania Aleidy Assmann, które co prawda prymarnie odnosiły się do pamięci kolektywnej społeczeństw dotkniętych traumatyczną przeszłością, ale mogą być także użyteczne dla rozpatrywanego tutaj studium przypadku jednostki.